آمبولانس کددار، که در ایران معمولاً به‌عنوان آمبولانس‌های مجهز به امکانات مراقبت‌های ویژه (ICU/CCU) شناخته می‌شود، نوعی آمبولانس تخصصی است که برای انتقال بیماران بدحال یا شرایط اضطراری طراحی شده است. این آمبولانس‌ها نقش حیاتی در سیستم فوریت‌های پزشکی دارند و با تجهیزات پیشرفته و کادر پزشکی مجرب، مانند یک واحد سیار درمانی عمل می‌کنند. در این مقاله، به بررسی استانداردهای ملی ایران، انواع آمبولانس‌های کددار، تجهیزات موردنیاز و کاربردهای آن‌ها می‌پردازیم.
دسته‌بندی آمبولانس‌ها
تیپ A: برای انتقال بیماران غیر اورژانسی (A1 برای یک بیمار، A2 برای چند بیمار) که نیازی به مراقبت‌های ویژه ندارند.
تیپ B: آمبولانس‌های اورژانسی که برای درمان اولیه، پایش و انتقال بیماران بدحال مجهز شده‌اند. این نوع معمولاً به‌عنوان «آمبولانس کددار» شناخته می‌شود.
تیپ C: آمبولانس‌های واحد سیار مراقبت‌های ویژه که پیشرفته‌ترین تجهیزات را دارند و برای بیماران در شرایط بسیار بحرانی مناسب‌اند.
موارد استفاده از آمبولانس‌های کددار
انتقال بیماران بدحال: مانند بیماران دچار سکته قلبی، سکته مغزی یا آسیب‌های شدید ترومایی.
انتقال بین‌ بیمارستانی: برای جابه‌جایی بیماران نیازمند مراقبت‌های ویژه از یک مرکز درمانی به مرکز دیگر.
فوریت‌های پزشکی در محل حادثه: ارائه خدمات اولیه توسط تکنسین‌های فوریت پزشکی (پارامدیک‌ها) در صحنه حادثه.
آمادگی برای پیوند اعضا: در مواردی که بیمار دچار مرگ مغزی شده و نیاز به انتقال سریع برای پیوند دارد.